ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း မင္းသား

ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း မင္းသား


ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းမင္းသားရဲ႕ ရုပ္တုက ျမိဳ႔ရဲ႕ေကာင္းကင္ယံထက္မွာ မားမားရပ္တည္လို႔။ ျမင့္မားတဲ့ အုတ္တံတိုင္းေပၚမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းမင္းသား ရပ္ေနခဲ့တယ္။ အထက္ေအာက္ သူ႔တစ္ကိုယ္လံုး အဝါေရာင္ ေရႊခ်ပ္ေလးေတြနဲ႔ ကြပ္လုပ္ထားတယ္။ ၾကည္လင္လွပတဲ့ ေက်ာက္နီလာႏွစ္လံုးက သူ႔မ်က္လံုးမွာ ေနရာယူထားၾကတယ္။ နီနီရဲရဲ အလင္းေတြနဲ႔ ေတာက္ပေနတဲ့ ပတၱျမားတစ္လံုးက သူ႔လက္ထဲက ဓား႐ိုးမွာ ထည့္ျမဳပ္ထားတယ္။

တစ္ညမွာ ျမိဳ႔ေပၚကို ျဖတ္ပ်ံသြားတဲ့ သင္းကဲြဆက္ရက္ငွက္ တစ္ေကာင္ဟာ မ်က္စိလည္ လမ္းမွားျပီး ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း မင္းသားရဲ႕ ေျခေတာ္ရင္းနား ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ဆက္ရက္ေလး ေခါင္းေမာ့္ၾကည့္ေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းမင္းသားရဲ႕ မ်က္လံုးမွာ မ်က္ရည္ေတြ အိုင္ထြန္းေနျပီး မ်က္ရည္ဥေလးေတြက ေရႊဝါေရာင္ ပါးျပင္ႏွစ္ဖက္ကေန စီးက်ေနတာကို ေတြ႔လိုက္တယ္။ လေရာင္ေအာက္မွာ တုႏႈိင္းစရာမရွိေအာင္ လွပေနတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းမင္းသားရဲ႕ မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ျပီး ဆက္ရက္ေလး သနားသြားမိတယ္။

“ခင္ဗ်ား ဘယ္သူလဲ?” ဆက္ရက္ေလး ေမးလိုက္တယ္။

“ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း မင္းသားပါ”

“ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားငိုေနတယ္။ ခင္ဗ်ားေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္တစ္ကိုယ္လံုးေတာင္ ရဲြစိုသြားျပီ”

“အရင္အသက္႐ွင္တုန္းက ကြ်န္ေတာ့္မွာ လူ႔ႏွလံုးသားတစ္စံု ႐ွိခဲ့တယ္။ မ်က္ရည္ဆိုတာ ဘာမွန္း ကြ်န္ေတာ္ မသိခဲ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒီတုန္းက ဟိုနန္းေတာ္မွာ ကြ်န္ေတာ္ေနခဲ့လို႔ျဖစ္တယ္။ အဲဒီေနရာက ပူေဆြးေသာကေတြ ဝင္လို႔မရတဲ့ ေနရာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ေသေတာ့ လူေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကို ဒီေနရာမွာ ျမင့္ျမင့္မားမား လာတည္ထားၾကတယ္။ ဒီေနရာေရာက္မွ ျမိဳ႔ေပၚမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အ႐ုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္တာေတြ၊ ဆင္းရဲဒုကၡေတြကို ကြ်န္ေတာ္ျမင္လိုက္ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ အသည္းႏွလံုးဟာ သံထည္နဲဲ႔ လုပ္ထားတယ္ဆိုေပမယ့္ မေအာင့္ႏိုင္ဘဲ ကြ်န္ေတာ္ငိုခဲ့မိပါတယ္”

“ဟိုး.. အေဝးက... ” ႐ုပ္တုက တိုးညႇင္းစြာ စကားဆက္ျပန္တယ္။

“လမ္းေလးတစ္ခုမွာ ဆင္းရဲတဲ့ မိသားစုတစ္စု႐ွိတယ္။ စားပဲြခံုေဘးမွာ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦး ထိုင္ေနတာကို ကြ်န္ေတာ္ေတြ႔တယ္။ အကၤ်ီတစ္ထည္ကို ပန္းေတြနဲ႔ သူအနားကြပ္ေနတယ္။ အဲဒီအကၤ်ီက မိဖုရားရဲ႕ အခ်စ္ဆံုး သမီးေတာ္တစ္ပါး ေနာက္တစ္ၾကိမ္လုပ္မယ့္ ေပ်ာ္ရႊင္ပဲြမွာ ဝတ္မယ့္အကၤ်ီေပါ့။ အခန္းေထာင့္တစ္ခုရဲ႕ ကုတင္ေပၚမွာ ကိုယ္ေတြပူျပီး ဖ်ားေနတဲ့ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ လွဲေနတယ္။ ကေလးငယ္က လိေမၼာ္သီးစားဖို႔ ပူဆာေနတယ္။ သူ႔မိခင္က ေခ်ာင္းေရေလး တစ္စက္ႏွစ္စက္ တိုက္႐ံုကလဲြလို႔ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကေလးေလးက အဆက္မျပတ္ ငိုညည္းေနခဲ့တယ္”

“ဆက္ရက္.. ဆက္ရက္ေလး… ကြ်န္ေတာ့္ဓား႐ိုးေပၚက ပတၱျမားကို ယူျပီး အဲဒီအမ်ဴိးသမီးကို သြားေပးႏိုင္မလား? ကြ်န္ေတာ့္ေျခေထာက္ေတြ လႈပ္လို႔မရေအာင္ ဒီတံတိုင္းနဲ႔ ဆက္ထားလို႔ပါ”

ငါးမန္းပံုျပင္

ငါးမန္းပံုျပင္


တစ္ခါက လူတစ္ခ်ဳိ႔ဟာ ငါးမန္းနဲ႔ အပူပိုင္းေဒသ ငါးတစ္ခ်ဳိ႔ကို ကန္တစ္ခုထဲ အတူထည့္ျပီး စမ္းသပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ကန္ရဲ႕ အလယ္ကိုလည္း မွန္ထူၾကီးနဲ႔ ကာထားလိုက္ၾကတယ္။ စစခ်င္းမွာ ငါးမန္းဟာ ေဖာက္ထြင္းျမင္ႏိုင္တဲ့ မွန္ကို မျမင္ဘဲ တစ္ဘက္ျခမ္းက ငါးေတြကိုစားဖို႔ မွန္ကို ေန႔တိုင္းကိုယ္နဲ႔ ဝင္တိုက္ခဲ့တယ္။

စမ္းသပ္သူေတြကလည္း မွန္တစ္ဘက္ျခမ္းက ေရကန္ထဲ ငါးအမ်ဳိးေတြကို အလွည့္က်ထည့္ခဲ့တာေၾကာင့္ ငါးမန္းရဲ႕ စားခ်င္တဲ့ ရမၼက္စိတ္ေတြက ပိုျပင္းခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငါးမန္းဟာ ထုထည္းတဲ့မွန္ကို ေန႔တိုင္း ဝင္ဝင္တိုက္ခဲ့တယ္။ ဝင္တိုက္တိုင္း ငါးမန္းဟာ ဒဏ္ရာအနာတရေတြနဲ႔ ေသြးအလူးလူးက်န္ခဲ့ရတယ္။

စမ္းသပ္သူေတြကလည္း ငါးမန္းတိုက္လုိ႔ မွန္အက္ခဲ့ရင္ ပိုထူတဲ့ မွန္ကို ေျပာင္းလဲအသံုးျပဳခဲ့ၾကတယ္။ ၾကာလာေတာ့ အထိနာတဲ့ငါးမန္းဟာ မွန္ကို သြားမတိုက္ရဲခဲ့ေတာ့ဘူး။ မွန္တစ္ဖက္က ငါးေတြကိုလည္း နံရံေပၚက ပန္းခ်ီကားလိ႔ု သေဘာထားျပီး စိတ္မဝင္စားခဲ့ေတာ့ဘူး။ မွန္ရဲ႕ဒီဘက္အျခမ္း ကန္႔သတ္ထားတဲ့ ေနရာမွာပဲ ေကြ်းတဲ့ငါးေတြကိုသာ စားေတာ့တယ္။

ေနာက္ဆံုးမွာ စမ္းသပ္သူေတြက ကန္လယ္မွာ ကာထားတဲ့ မွန္ကိုျဖဳတ္ျပီး ေနာက္ဆံုးအဆင့္ စမ္းသပ္ခဲ့ၾကျပန္တယ္။ မွန္ကိုျဖဳတ္ပစ္လည္း ငါးမန္းဟာ ဘာတုန္႔ျပန္မႈမွ မေပးခဲ့ေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္အျခမ္းဘက္ကို မ်က္စိလည္ လမ္းမွားလာတဲ့ ငါးေတြကို လိုက္ဖမ္းတတ္တာကလဲြလို႔ မွန္ကာထားတဲ့ ေနရာေရာက္ရင္ ဆက္မလိုက္ရဲဘဲ ျဖစ္ေနေတာ့တယ္။

အဏၰဝါဘုရင္လို႔ တင္စားခံရတဲ့ ငါးမန္းဟာ ခြန္အားၾကီးမားေပမယ့္ အသိဥာဏ္နည္းခဲ့လို႔ လွည့္စားကို ခံခဲ့ရတယ္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။